ایوب هلاکو، مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان گلستان، در نشست بررسی مسائل کارگری مجتمع دخانیات قرق با تأکید بر لزوم حل ریشهای مشکلات واحدهای تولیدی گفت: پیشگیری از تعدیل نیرو تنها با همکاری میان دستگاههای اقتصادی و اقدام جهادی مدیران در میدان عمل امکانپذیر است.
در نشست بررسی مسائل کارگران و واحدهای تولیدی استان گلستان که با حضور معاون هماهنگی امور اقتصادی استانداری، مدیران دستگاههای اجرایی و نمایندگان تشکلهای کارگری در مجتمع کارخانجات توتون قرق برگزار شد، ایوب هلاکو مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان گلستان با بیان اینکه اداره کار معمولاً در پایان زنجیره مشکلات بنگاههای اقتصادی وارد عمل میشود، گفت: باید تلاش کنیم تا مشکلات در مراحل اولیه و پیش از رسیدن به مرحله تعدیل نیرو برطرف شود.
وی افزود: در بررسیهای میدانی مشخص شده است که واحدهای تولیدی در سه گروه قرار میگیرند؛ گروه اول با مشکل نقدینگی، گروه دوم با کمبود مواد اولیه، و گروه سوم متأسفانه با سوءاستفاده از شرایط اقتصادی و جنگی موجود روبهرو هستند. اگر موانع دو گروه اول بهموقع شناسایی و از طریق دستگاههای مرتبط مانند صنعت، معدن و جهاد کشاورزی رفع شود، میتوان از بسیاری از موارد تعدیل نیرو جلوگیری کرد.
مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی گلستان با اشاره به اینکه وضعیت اشتغال استان نسبت به بسیاری از استانها مطلوبتر است، گفت: با این حال، از دست رفتن حتی یک شغل نیز برای ما اهمیت دارد و نباید این روند به مرحله تعطیلی واحد یا پرداخت بیمه بیکاری برسد.
هلاکو با تأکید بر ضرورت هماهنگی میان مجموعههای اقتصادی استان پیشنهاد کرد:
تشکیل یک کارگروه یا دبیرخانه تخصصی برای رسیدگی به مشکلات واحدهای تولیدی و ایجاد بانک اطلاعاتی متمرکز ضروری است تا مشکلات واحدها به سرعت به دستگاههای متولی ارجاع داده شود و در همان مراحل ابتدایی حل گردد.
وی درباره تأثیر افزایش حداقل دستمزد نیز اظهار کرد: بر اساس بررسیهای انجامشده، هزینه نیروی کار در قیمت تمامشده محصول سهم اندکی دارد و تأثیر افزایش دستمزد بر افزایش قیمتها بسیار ناچیز است. متأسفانه برخی تولیدکنندگان، افزایش حقوق را دستاویز افزایش قیمت قرار دادهاند، در حالی که این تغییر پیش از اعلام رسمی میزان دستمزد، در بازار اعمال شده بود.
مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی گلستان در پایان تأکید کرد: حمایت از تولید و کارگران، بدون کار جهادی، حضور میدانی مدیران و همافزایی دستگاههای اقتصادی ممکن نیست. صرف حضور اداری بدون نتیجه ملموس نمیتواند مشکلات جامعه کارگری را حل کند؛ مهم آن است که مدیران با اقدام عملی، باری از دوش کارگران و تولیدکنندگان بردارند.


