در جلسه اخلاق هفتگی مدرسه علمیه تخصصی الزهرا(س) گرگان، حضرت آیتالله نورمفیدی با تبیین مفهوم دعا، آن را ریشه و مغز عبادت و راه زنده نگه داشتن رابطه بنده با خداوند توصیف کردند.
ایشان با اشاره به آیه پایانی سوره فرقان فرمودند:> «اعتنای خداوند به بندگان از مسیر دعاست و این ارتباط، همان پلی است میان عالم خاک و عالم قدس.»
آیتالله نورمفیدی تأکید کرد که در دعای عرفه امام حسین(ع) نمونهای از این پیوند ناب میان انسان و خالقش دیده میشود؛ پیوندی که انسان را از وابستگی به قدرتهای مادی و سیاسی جدا و به توحید ناب متصل میکند.
وی در ادامه گفت:> «اگر عبادت از حضور قلب تهی شود، همچون جسمی بیجان است. نماز و روزهای که با درک معنای ارتباط الهی همراه نباشد، روح بندگی را در انسان زنده نمیکند.»
این استاد اخلاق با بیان اینکه هدف بعثت انبیاء(ع) احیای همین رابطه توحیدی است، افزود:
> «دعا در حقیقت بیداری فطرت خداجوی انسان است که در لحظات سختی و بحران، خود را آشکار میسازد و او را دوباره به سرچشمه ایمان بازمیگرداند.»
https://tashbihnwes.ir/?p=82591
